Заметка

Երգում է 70-ականների Երևանը

Երգում է 70-ականների Երևանը

22.02.2014 | 14:27

Մեկնարկել է «Կրկին երգում է 70-ականների Երևանը» նախագիծը:

Սիրված երգերը կկատարեն հայկական էստրադայի լավագույն ներկայացուցիչները` Զառա Տոնիկյան, Էռնա Յուզբաշյան, Ռադիկ Գաբրիելյան և այլք: Ժամանակի հայտնի ու սիրված երգերը կներկայացվեն առանց փոփոխության, դասական տարբերակով: Հնչելու են Առնո Բաբաջանյանի, Կոստանտին Օրբելյանի, Ռոբերտ Ամիրխանյանի և այլ կոմպոզիտորների ստեղծագործությունները:
Համերգը կկայանա Արամ Խաչատրյանի համերգասրահում` փետրվարի 22-ին և 23-ին: Ծրագիրը կվարի Սուսաննա Շահինյանը: Համերգին մասնակցում են երաժիշտներ Մարտին Վարդազարյանը, Արմեն Հյուսնունցը, Երվանդ Երզնկյանը, Արամ Սաթյանը և այլք:
Կամակերպիչը` Վազգեն Ասատրյանն է:
Նախագիծն առաջին անգամ կազմակերպվել է 5 տարի առաջ` 2005-ին, ներկայացվել է երեք համերգ:

Заметка

Ռիչարդ Գալիանոն կներկայանա «Տարվա եղանակներ» համերգային ծրագրով

Ռիչարդ Գալիանոն կներկայանա «Տարվա եղանակներ» համերգային ծրագրով

24.02.2014 | 19:30

Հայաստանի պետական կամերային նվագախմբի գարնանային համերգաշրջանը կմեկնարկի Մայրության և գեղեցկության տոնին նվիրված համերգով: Մասնակցելու է Ֆրանսիայից հրավիրված վիրտուոզ ակորդեոնահար Ռիչարդ Գալիանոն: Համերգը ղեկավարելու է կամերային նվագախմբի գեղարվեստական ղեկավար և գլխավոր դիրիժոր Վահան Մարտիրոսյանը։ Հնչելու են Անտոնիո Վիվալդիի «Տարվա եղանակները», Աստոր Պիացոլայի «Տարվա եղանակները», ինչպես նաև Ռիչարդ Գալիանոյի «Օպալե-կոնցերտը» նվագախմբի և ակորդեոնի համար:

«Երաժիշտը պետք է նվագի իր երկրի երաժշտությունը: Ես ծնվել եմ Ֆրանսիայի հարավում, հետևաբար` ինձ ոգեշնչում է ծովի ռիթմը, դրա համար ես մոտ եմ կանգնած լատինական երաժշտությանը: Իմ երաժշտության մեջ միշտ ծովի շարժում կա»,- հայաստանյան իր այցի ժամանակ ասել էր ֆրանսիացի Ռ. Գալիանոն:
«Տարվա եղանակները» համերգային ծրագիրը ակորդեոնահարը ներկայացրել է աշխարհի տարբեր երկրներում:
Աշխարհում նրան ճանաչում են «Ջազի սրբազան հրեշ» մականունով: Նա հայտնի ակորդեոնահար Լուսիեն Գալիանոյի որդին է: Նվագել սկսել է 4 տարեկանից: Գալիանոն մի շարք ձայնասկավառակներ է թողարկել ֆրանսիացի երաժիշտներ Բարբարայի, Սերժ Ռեգիանի, լեգենդար շանսոնիե Շառլ Ազնավուրի և այլ հայտնի երաժիշտների հետ:

Արմինե ՍԱՐԳՍՅԱՆ

Заметка

Ջազը` Գյումրիում

Ջազը` Գյումրիում

21.02.2014 | 13:55

«Ջազը և Գյումրին» նախագիծը վերսկսում է իր գործունեությունը` «Եկել է իրական արվեստը գնահատելու ժամանակը» կարգախոսով: 2014-ի համերգային շրջանը կբացեն Ֆորշը և «Ռե մինոր» բենդը: Համերգը կկայանա Գյումրու «Հոկտեմբեր» կինոթատրոնում, փետրվարի 25-ին:

Նախատեսվում են համերգներ և ջազային այլ միջոցառումներ` Արամոյի, Էմմա Պետրոսյանի, Արթուր Իսպիրյանի, Շուշան Պետրոսյանի, Երվանդ Երզնկյանի և Մարտին Վարդազարյանի գլխավորությամբ:
«Ջազը և Գյումրին» նախագծի ղեկավարը Գյումրու «Ջազ ակումբի» հիմնադիր-տնօրեն Մկրտիչ Մանուկյանն է:

 

Заметка

«Իսկ այստեղ չկան ընկերություն, հարևանություն, արև և էներգիա»

«Իսկ այստեղ չկան ընկերություն, հարևանություն, արև և էներգիա»

14.02.2014 | 12:17

«Արաքս» երաժշտական խումբը հիմնվել է Բելգիայում` 2004-ին: Կազմված է հայ և օտարազգի երաժիշտներից, ներկայացնում է բացառապես մաքուր հայկական երաժշտություն` Կոմիտաս, Սայաթ-Նովա, Խաչատուր Ավետիսյան, Արտաշես Քարտալյան:
Թավջութակահար Դոմինիկ Պենսեյրդը ֆլամանդացի է, ազգությամբ հրեա ժան-Մարկը ֆլութ է նվագում, բրազիլացի Ռենատո Մարտինսը` հարվածային գործիքներ: Խմբի հետ հանդես է եկել նաև բելգիացի երգչուհի Լոլա ՈՒոթերսը: «Արաքսի» հիմնադիրներն են դուդուկահար Վարդան Հովհաննիսյանը և կիթառահար Տիգրան Տեր-Ստեփանյանը: «Իրատես de facto»-ի զրուցակիցը ՏԻԳՐԱՆ ՏԵՐ-ՍՏԵՓԱՆՅԱՆՆ է:

-Կարո՞ղ ենք ասել, որ «Արաքսը» հայտնի է Բելգիայում:
-Այո, մեծ թվով համերգներ ենք ունեցել, մեր երաժշտությունը հնչում է ռադիոյով, հեռուստատեսությամբ:
-Ո՞վ է ձեր հանդիսատեսը, հիմնականում տեղի հայե՞րը:
-Ոչ, հիմնականում` օտարերկրացիները:
-Իսկ ի՞նչ են լսում մերոնք. մի առիթով նշել եք, որ հայերը չեն սիրում լսել մաքուր հայկական երաժշտություն:
-Բոլորի մասին չէ խոսքը, ես, օրինակ, սիրում եմ լսել: Իսկ թե ինչ են լսում առհասարակ, բոլորն էլ գիտեն. այն, ինչ Հայաստանում են լսում: Նույն ժողովուրդն է` տարբեր աշխարհագրական տարածքներում:
-«Արաքսի» ո՞ր կատարումներն են առանձնացնում երաժշտասերները, նկատե՞լ եք:
-«Էրզրումի շորորը», երևի, որ տեսահոլովակ ունի: Բայց համերգների ժամանակ սիրում են, երբ դուդուկ ու կիթառ ենք նվագում, և կոմիտասյան երաժշտությունն են նախընտրում:
-Ձեր կարծիքով` ինչո՞վ են առանձնանում «Արաքսի» կատարումները:
-Հնչողությամբ ու պարզությամբ: Միշտ ուշադիր եմ, որ հատկապես մեղեդու մեջ ոչ մի նոտա չշարժվի տեղից: Կարող ենք որևէ փոքր մեղեդի ավելացնել սկզբում, միջնամասում, բայց բուն մեղեդին միշտ մնում է անփոփոխ:
-Իսկ այն, որ տարբեր ազգություն ունեցող երաժիշտներից է կազմված խումբը, չի՞ դժվարացնում ձեր աշխատանքը: Նրանց համար դժվար չէ՞ մեր ազգային երգ ու երաժշտությունը մեկնաբանել:
-Իմ աշխատանքը, իհարկե, ավելի դժվարանում է, բայց ես հաճույքով եմ իրենց համար պատրաստում նոտաներն ու մեկնաբանությունները` երաժշտական, թեկուզ պատմական: Որոշ բացատրություն տալուց հետո լրիվ ազատություն եմ տալիս իրենց` մեկնաբանության մեջ, ինչն էլ որոշակի հմայք է տալիս մեր երաժշտությանը: Իսկ կատարման առումով երբեք խնդիր չի եղել, բոլորն էլ պրոֆեսիոնալ երաժիշտներ են:
-Հայաստանում հյուրախաղերով հանդես եկե՞լ եք:
-Ոչ:
-Առաջարկ չի՞ եղել:
-Առաջարկ երբեք չի եղել, անհետաքրքիր խումբ են համարում` ֆինանսական տեսակետից: Իհարկե, շատ կուզեի «Արաքսը» ներկայացնել հայրենիքում: Խմբի ոչ հայ երաժիշտները զարմանում են, որ համերգային առաջարկներ չեն լինում:
-Չե՞ք կարծում, որ գովազդը շատ կարևոր դեր ունի, ի՞նչ է արվում խումբը հայրենիքում հանրահռչակելու ուղղությամբ:
-Գովազդը մեր կատարումներն են: Եթե համերգներ չենք ունենում, էլ ի՞նչ գովազդ: Ռադիոյով, հեռուստատեսությամբ հեռարձակվում է «Արաքսի» երաժշտությունը: Հաղորդումների մեջ, ֆիլմերում, պարային համույթների համերգացանկում հնչում է «Արաքս», եթե նշեին խմբի անունը, կլիներ գովազդ:
-Տեսահոլովակը նույնպես երաժշտությունը տեղ հասցնելու միջոց է: Այդ ուղղությամբ ի՞նչ քայլեր են արվում:
-Ցավոք, միայն մեկ տեսահոլովակ ունենք: Եթե տեսահոլովակի համար գումար լիներ, նոր սկավառակ կթողարկեինք:
-Որքան գիտեմ, համագործակցում եք հայաստանցի երգիչների հետ:
-Այո, ես վաղուց նվագում եմ Ռուբեն Հախվերդյանի հետ, վերջին երկու տարում համագործակցել եմ Լիլիթ Բլեյանի հետ, վերջերս` նաև Արմինե Հայրապետյանի:
-Համատեղ համերգները Բելգիայո՞ւմ են կազմակերպվում:
-Ավելի շատ` ԱՄՆ-ում, Կանադայում, Ֆրանսիայում: Բելգիան Հայաստանի պես փոքր երկիր է, շատ մեծ հնարավորություններ չկան, մանավանդ հայերի համար:
-Դուք Բելգիայում եք 88-ի՞ց: Բացի երաժշտական գործունեությունից` ինչո՞վ եք զբաղվում: Մի քիչ պատմեք Ձեր մասին:
-Բրյուսել տեղափոխվել եմ 89-ին, ընդունվել եմ կոնսերվատորիայի կիթառի բաժին, հետո սովորել եմ ասպիրանտուրայում` Օդաիր և Սերգիո Ասադների դասարանում: Համերգներ եմ ունեցել տարբեր երկրներում, 98-ին համագործակցել եմ բելգիական խմբի հետ: Երբ չեմ կարողացել ապրել երաժշտությամբ, ամեն տեսակի աշխատանք արել եմ… մինչև կբացվի առավոտը: Հիմա հիմնականում նվագում եմ և դասեր տալիս:
-Ի՞նչ կա դրսում, որ չկա Հայատանում, և` հակառակը:
-Այդպիսի բան չկա հիմա, որ Հայաստանում չլինի: Իսկ այստեղ չկան ընկերություն, հարևանություն, արև և էներգիա:
-Հետևո՞ւմ եք հայաստանյան իրադարձություններին:
-Անկեղծ ասած, ինչ-որ ֆեյսբուքում կարդում եմ, կամ ընկերներս են ուղարկում, դա եմ միայն աչքի անցկացնում: Տեղի լուրերին էլ, մանավանդ քաղաքական, շատ թռուցիկ եմ հետևում:
-Ի՞նչն է մտահոգիչ Հայաստանում:
-Ես, ցավոք, Հայաստանում չեմ ապրում և ինձ իրավունք չեմ վերապահում կարծիք հայտնելու, միակ բանը, որ ինձ դուր չի գալիս, այն է, որ մարդիկ անդադար բողոքում են ամեն ինչից:
-Երբևէ կվերադառնա՞ք հայրենիք:
-Ես շատ եմ ուզում և ամեն ինչ անում եմ, որ վերադառնամ:
-Ինքներդ ստեղծագործո՞ւմ եք:
-Շատ քիչ և գաղտնի: Մի գործ ունեմ` «Reve Marin», որ ընդգրկվել է մեր երկրորդ ալբոմում, մի մեղեդի էլ տեղ է գտել Ռուբեն Հախվերդյանի երգացանկում:
-Ո՞ր երգն է:
-Սա եղավ գաղտնի՞: «Հոգու հաշտություն» երգն է: Բառերը վարպետինն են:
-Առաջիկայում ի՞նչ ծրագրեր ունեք:
-Երկու ձայնասկավառակ ունենք` «La Brise» և «Crossing»: Նոր ալբոմի թողարկմամբ ենք զբաղված: Նախատեսվում են նաև համերգներ:

http://www.irates.am/hy/1392365862
Զրույցը`
Արմինե ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ

Заметка

Կցուցադրվի Բրիտտենին նվիրված երաժշտական վավերագրական ֆիլմ

Կցուցադրվի Բրիտտենին նվիրված երաժշտական վավերագրական ֆիլմ

13.02.2014 | 12:18

«Գաֆէսճեան» արվեստի կենտրոնի «Հանդիպում արվեստի հետ» շարքի այս տարվա առաջին միջոցառումը նվիրվում է բրիտանացի հռչակավոր կոմպոզիտոր Բենջամին Բրիտտենի 100-ամյակին: Կենտրոնի մամուլի ծառայությունից տեղեկացնում են, որ միջոցառման ընթացքում կոմպոզիտորների միության նախագահ Արամ Սաթյանը կպատմի Բենջամին Բրիտտենի՝ 1965-ին Հայաստան կատարած այցի մասին: «Զվարթնոց Վերածնունդ» հիմնադրամի մենակատարների համույթը կկատարի Բրիտտենի ստեղծագործություններից: Միջոցառման ավարտին կցուցադրվի բրիտանացի հայտնի կինոռեժիսոր Թոնի Պալմերի կոմպոզիտորի մասին պատմող «Մի ժամանակ…» երաժշտական վավերագրական ֆիլմը:

Միջոցառումը տեղի կունենա փետրվարի 13-ին, ժամը 19:00-ին՝ կենտրոնի հատուկ միջոցառումների սրահում:
Հիշեցնենք, որ Բրիտանական խորհրդի հայաստանյան մասնաճյուղը, միանալով կոմպոզիտորի ծննդյան տոնակատարություններին, կազմակերպել էր Բենջամին Բրիտտենի 100-ամյակին նվիրված պաստառների և Հայաստան կատարած այցելության լուսանկարների ցուցահանդես: Միրզոյան քառյակը Բրիտտենի ստեղծագործությունները կատարել էր «Տաթևի թևեր» ճոպանուղով ճամփորդելիս:
Անգլիացի կոմպոզիտոր Բենջամին Բրիտտենի 100-ամյակը տոնվում է ողջ աշխարհում: Դեռ կենդանության օրոք նա հռչակվել է 20-րդ դարի լավագույն կոմպոզիտորներից մեկը:

Заметка

Ցեղասպանությանը նվիրված համերգ` Գերմանիայում

Ցեղասպանությանը նվիրված համերգ` Գերմանիայում

13.02.2014 | 17:26

Դուդուկահար Գևորգ Դաբաղյանը ապրիլի 20-30-ին, Ցեղասպանության 99-րդ տարելիցի կապակցությամբ, համերգներով հանդես կգա Գերմանիայում:

irates.am-ի հետ զրույցում Գևորգ Դաբաղյանն ասաց, որ Գերմանիայի հինգ քաղաքների մեծ եկեղեցիներում հնչելու են Կոմիտաս, Մակար Եկմալյան, հայ հոգևոր երաժշտություն` երգեհոնի նվագակցությամբ: Համերգային ծրագիրը նախաձեռնել են գերմանացիները, ինչը, երաժշտի խոսքով, իր համար նորություն չէ։ «Նման ծրագրեր հաճախ են կազմակերպվում: Նրանք դատապարտում են ցեղասպանությունը: Կա մի զանգգված, որ շատ լավ գիտի Հայաստանի, հայ պատմության մասին ոչ միայն Գերմանիայում, այլև ամբողջ աշխարհում: Իհարկե, հակառակն էլ կա»,— ընդգծեց երաժիշտը:
Նշենք, որ այս տարի Սոչիում անցկացվող օլիմպիադայի շրջանակում անցկացվող Արվեստի ձմեռային 7-րդ միջազգային փառատոնի փակմանը` փետրվարի 20-ին, հնչելու է հայկական դուդուկը:

Ռուս երաժիշտ Յուրի Բաշմետի հրավերով դուդուկահար Գևորգ Դաբաղյանը փետրվարի 18-ին Ձմեռային թատրոնի բեմում կնվագի Կոմիտասի ու Վաչե Շարաֆյանի ստեղծագործություններից մի քանիսը: Ելույթը կտևի մոտ 15 րոպե:

Արմինե ՍԱՐԳՍՅԱՆ

Заметка

«Երկու տիպի արվեստագետ կա՝ պալատական և բողոքական»

«Երկու տիպի արվեստագետ կա՝  պալատական և բողոքական»

07.02.2014 | 13:11

«Ոստան հայոց» ռոք-խումբը հայկական ռոք-երաժշտության «երրորդ ալիքի» ամենահայտնի ներկայացուցիչն է: Հիմնվել է 1986-ին, կարճ ժամանակում մեծ ճանաչում է վաստակել` դառնալով 80-ականների ազգային շարժման հիմնադիրներից մեկը: Թողարկել է «Զարթնիր, որդյակ», «Քիմերներ» ալբոմները: Խմբի անդամներն են Հովհաննես Կուրղինյանը (վոկալ), Արեգ Նազարյանը (բաս կիթառ), Դավիթ Մուշեղյանը (կիթառ), Լևոն Հախվերդյանը (հարվածային):
«Իրատես de facto»-ի հյուրը խմբի հիմնադիր, կիթառահարԱՐԵԳ ՆԱԶԱՐՅԱՆՆ է:

-Ի՞նչ հարց էր բարձրացնում 80-ականներին հիմնված «Ոստան հայոցը», և ո՞վ էր ռոքի ունկնդիրն այդ տարիներին:
-Այդ տարիներին ռոքը մեծ լսարան ուներ` տարիքային և սոցիալական ամենատարբեր խմբերում: Ե՛վ քանակով էին շատ ռոքի սիրահարները, և՛ վճարողունակությունն էր թույլ տալիս ներկա լինել համերգներին: Այսինքն, այն ժամանակ մենք ավելի լավ էինք ապրում, քան հիմա։ Իսկ սկսեցինք, որովհետև պարզապես ուզում էինք նվագել: Մեկ ամիս անց հասկացանք, որ պետք է ոչ թե պարզապես նվագենք, այլ խնդիր դնենք մեր առաջ:
-Եվ ո՞րն էր խնդիրը:
-Երկիրը, հայրենասիրությունը, սերը հողի հանդեպ: Մենք նյութ էինք հավաքում մշակումների համար, և, հետաքրքիր զուգադիպությամբ, Սեդան (հետագայում` Մոնթե Մելքոնյանի կինը), մեր տանը նստած, ձայնագրիչը միացրած, երգում էր ազգագրական երգեր, որոնց մի մասը հետագայում ընդգրկվեց մեր երգացանկում: «Ոստան հայոցի» գործունեության հիմքում հայրենասիրությունն էր, ինչն ուղղակիորեն երաժշտությունից վերածվեց պատերազմական գործողությունների: Ես և Հովհաննես Կուրղինյանը մեկնեցինք ռազմաճակատ:
-Այսինքն, խումբը ծնվեց ժամանակի՞ պահանջով:
-Կարծում եմ` այո:
-Եվ ծնվեց, որովհետև բողոք, ասելիք կար, բայց քի՞չ էին երաժշտության լեզվով խոսք ասողները:
-Այսպես ասեմ՝ 87-ին Երևանի հեծանվահրապարակում մեծ փառատոն կազմակերպվեց, մասնակցում էր 17 ռոք խումբ՝ մեկը մյուսից լավը:
-Ինչո՞վ էր առանձնանում «Ոստան հայոցը»:
-Թեմատիկայով:
-Ո՞ր խմբերն էին ճանաչված այդ տարիներին:
-Այդ շրջանի երկու խումբ կհիշատակեմ` «Արևածագը» և «Ասպարեզը»:
-Խորհրդային շրջանում ռոք երաժշտությունը ճնշումների չի՞ ենթարկվել:
-Դե դա մի քիչ խաղ էր, իբր թե արգելում էին, բայց ինչպե՞ս կարող ես արգելել: Կոչվում էր վոկալ գործիքային անսամբլ, ոչ թե ռոք խումբ: Տարբերությունը չեմ տեսնում: Ես 76 թվականից ռոք եմ նվագում:
-Իսկ անցումային շրջանում, մութ ու ցուրտ տարիներին լսելի՞ էր ռոքի ձայնը: Դադարի շրջան չե՞ք ունեցել:
-Մեծ հաշվով` մենք ունեցել ենք դադարներ մեր գործունեության մեջ, բայց երբևէ չենք դադարել ինչ-որ բան անելուց: 2000-ականներին մի քանի տարով մեր կիթառահարը մեկնեց Մոսկվա` բնակության: Ամենամեծ դադարը դա էր:
-Խմբի անդամները ցրվել ու միացե՞լ են, չե՞ն փոխվել:
-95-ից հետո փոփոխություն չի եղել:
-Ի՞նչ ասելիք ունի խումբն այսօր:
-Այսօր խումբը մտածում է, թե ինչ պետք է ասի իր հիմնադրի 50-ամյակի առթիվ, որն այս տարի է լրանում:
-Իսկ ինչպե՞ս եք պատկերացնում հոբելյանական տարին` հոբելյանական համե՞րգ, նոր սկավառակի թողարկո՞ւմ։
-Ե՛վ մեկը, և՛ մյուսը, ծրագրերի մի մեծ ցուցակ ենք կազմել:
-Սիրո մասին երգերը ողողել են շոու-բիզնեսի աշխարհը և լրջորեն քննադատվում են: Բայց երբ հնչում են Սայաթ-Նովայի, գուսան Շերամի, մեր ժամանակակիցներից` Ֆորշի, Հախվերդյանի սիրո երգերը, դա արդեն ուրիշ հարթություն է:
-«Սեր» բառը հաճախ կապ չունի սիրո հետ, որ ամեն պատեհ ու անպատեհ առիթով կիրառում են: Առանց այդ բառի էլ կարող ես երգել սիրո մասին, նայած` ինչ ես սիրում:
-Ազգային երգերի նորօրյա մեկնաբանությունները հավանո՞ւմ եք:
-Մենք այդ ճանապարհին էինք, և մեզ վրա ծիծաղում էին: Ինչ վերաբերում է նորօրյա մեկնաբանություններին, եթե լավ է արված, իհարկե հավանում եմ:
-Ինչի՞ կարիք ունի այսօր հայ մարդը: Եվ ինչի՞ կարիք` աշխարհի քաղաքացին:
-Հանդարտության, բանկային համակարգից հեռու լինելու, գյուղատնտեսությամբ զբաղվելու, բնության հետ շփվելու, բնությունը սիրելու, կենդանիների հետ զրուցելու: Երևի բարդ բան եմ ասում:
-Երաժշտությունը ժամա՞նց է:
-Երբեք, շատ լուրջ բան է:
-ՈՒրեմն չե՞նք կարող բացառել դրական կամ բացասական ազդեցությունը:
-Անշուշտ: Երաժշտությունը արվեստի տեսակներից ամենավիրտուալն է, ամենավերացականը, շոշափելի չէ, դրա համար էլ նրա ազդեցությունը ամենամեծն է: Երաժշտություն լսելիս մարդ ցանկացած պատկեր կարող է պատկերացնել, դա կինո չէ, գիրք չէ, նկար չէ, վերացական է և շատ հնուց է գալիս: Կարծում եմ` ժայռապատկերներն ու երգեցողությունը միասին են ծնվել:
-Հայաստանի ներքաղաքական խնդիրներին որևէ կերպ արձագանքո՞ւմ եք:
-Սկսել եմ խուսափել: Մեկ-մեկ հաջողվում է, մեկ-մեկ` ոչ: ՈՒզում եմ, որ ինչ-որ բան փոխվի, բայց ոչ թե զուտ քաղաքական տեսակետից, այլ մարդկանց մեջ: Երևի դա մեր երկրի ներքաղաքական խնդիրը չէ, դա ամբողջ աշխարհի խնդիրն է, շատ խնդրահարույց է դարձել աշխարհը:
-Արվեստագետը որևէ կերպ պե՞տք է արձագանքի այդ ամենին:
-Անշուշտ, ես բնակություն եմ հաստատելու Արցախում: Դա իմ արձագանքն է:
-«Կիլիկիա» նավի ճամփորդության մասին ի՞նչ կասեք` որպես ճամփորդության մասնակից, նավապետի օգնական: Քաղաքական երանգ չունի՞ այդ նախաձեռնությունը:
-Ոչ մի քաղաքականություն, դա «Ոստան հայոցի» շարունակությունն է ինձ համար: Դա հայրենասիրություն է, հայրենասիրությունը քաղաքականություն չէ երբեք: Երկիր սիրելը, հող սիրելը ոչ մի կապ չունեն քաղաքականության հետ: Իսկ ես իմ երկիրը սիրում եմ ու կարող եմ կրկնել դա անվերջ:

-Ճանապարհորդությունը ինչպե՞ս էր ընկալվում դրսում և ներսում:
-Ներսում քիչ են հասկանում, ո՛չ բոլորն են հասկանում, քանի որ նրանց թվում է` մեծ գումարներ են ծախսվել:
-Կարծում եմ` կարևորն այն է, թե ինչի՞ համար է ծախսվում գումարը:
-Երկիրը ներկայացնելու համար: Իսկ մեր երկիրը խիստ կարիք ունի ներկայանալի լինելու` իր պատմությամբ, իր մշակույթով:
-Ցեղասպանության 100-ամյակի առիթով ծրագրեր ունե՞ք:
-Ես և ընկերս գեղարվեստական ֆիլմի սցենար ենք գրել, կոչվում է «Ախ, Թամար»: Հիմքում իրական կերպար է, իրական պատմություն:
-Հայկական ռոքը դրսում ասելիք ունի՞:
-Կարող եմ ասել, որ շատ-շատ են հետաքրքրվում մեր երաժշտությամբ: Մյուսների մասին չեմ կարող ասել, որովհետև չգիտեմ:
-Լսո՞ւմ եք մեր ռոքերներին, կա՞ն խմբեր, որ կառանձնացնեիք:
-«Բամբիռ», «Որդան կարմիր»…
-Այսօր ռոք երգիչները հանդես են գալիս ակումբներում: Ո՞րն էր ռոքերների հարթակը նախկինում:
-Հայաստանում չկա այնպիսի մեծ հարթակ, որտեղ ելույթ ունեցած չլինենք, հեծանվահրապարակը արդեն նշեցի, մարզահամերգային համալիրի երկու դահլիճները` ոչ մեկ անգամ, «Հրազդան» մարզադաշտը, Ստեփանակերտի մարզահամալիրը, Սիսիանի կենտրոնական հրապարակը և այլն:
-Ռոքն ավելի շատ կամերային վիճակ ստեղծող տարածքի՞ համար է, թե՞ մեծ բեմի:
-Ցանկալի է, որ մեծ բեմից հնչի, որովհետև ազդեցությունն ուրիշ կլինի: Բայց առայժմ ունենք այն, ինչ ունենք, կամաց-կամաց կփոխվի:
-Ռոք լսող հանդիսատեսի մասին ի՞նչ կասեք:
-Մեր մասին կարող եմ ասել` ինքնաքննադատաբար: Երգացանկը երկար ժամանակ չենք թարմացրել: Եղած երգերը, ով լսել, սիրել է, բայց այնքան են լսել, որ հոգնել են: Պետք է ինչ-որ նոր բան արվի, ժամանակ հատկացվի, պետք է գնալ գյուղ` ապրելու ու ստեղծագործելու: Առավոտյան պետք է դուրս գաս տնից, վազես, ցանկալի է՝ 3 կմ, լոգանք ընդունես ջրամբարում, հող փորես, մի բան քաղես: Ստեղծագործելու համար հանգիստ հոգի է պետք:
-Մարզերի տաղանդավոր երիտասարդները ինչ-որ բանի հասնելու համար մայրաքաղաք են տեղափոխվում: Ձեր մոտեցումը մի քիչ անսովոր է:
-Որովհետև երիտասարդ են, ու իրենց թվում է, թե մայրաքաղաքում մեղր ու կարագ են բաժանում: Նման բան չկա: Մայրաքաղաքում ոչինչ չկա: Ամբողջ աշխարհի ապագան հետդարձն է դեպի բնություն, դեպի գյուղատնտեսություն, հետդարձը` պսևդոքաղաքակրթությունից: Հիմա մենք ի՞նչ աշխարհում ենք ապրում, փուչիկ է, պայթեց` պայթեց: Պսևդո է ամբողջը, պայթելու է մի օր, ամենուր ճգնաժամ է, ինչքա՞ն կարելի է: Գնացեք ցորեն ցանեք, հաց թխեք, ոչ թե վարկ վերցրեք:
-«ՈՒր որ հայրենի երգեր կլսվին՝ հոն հայրենիքը ողջ է»: Ղևոնդ Ալիշանն է ասել իր ժամանակին: Այն, ինչ լսվում է այսօր Հայաստանում, սփյուռքում, հայրենի՞ է, թե՞ գլխավորում է ռաբիսը` խառնածին ու ցածրակարգ:
-Չգիտեմ, ես բավական երիտասարդ սիրիահայերի մի խմբի եմ հանդիպել, որոնք վերջերս են եկել Հայաստան: 91-ին նրանց «Ոստան հայոցի» ձայներիզի էր հասել, որը, ինչպես պարզվեց, մանկուց լսել են: Ես դա չեմ փոխի ոչնչի հետ և կարծում եմ, որ պարտքս ինչ-որ տեղ կատարել եմ:
-Երբ անճաշակ երգ եք լսում եթերում, ի՞նչ եք զգում։
-Ես չեմ լսում: Տարօրինակ մարդ եմ: Եթե նույնիսկ որևէ մեկը միացրել է, միևնույն է, չեմ լսում:
-Ի՞նչ է ռոքը:
-Ապրելակերպ: Դա զուտ երաժշտություն չէ:
-Իսկ ինչո՞ւ է այն դրսևորվում բողոքի ձևով:
-Միայն ռոքը չէ բողոք, Վիսոցկու երգն էլ է բողոք: Երկու տիպի արվեստագետ կա՝ պալատական և բողոքական: Առողջ բողոքի մասին է խոսքը: Արվեստագետի երրորդ տեսակ չգիտեմ:
-80-ականներին ձայն էին բարձրացնում հանուն անկախ հայրենիքի, իսկ հիմա՞։
-Նորից հանուն հայրենիքի: Հայրենիքը միշտ կարիք ունի պաշտպանության:
-Իսկ երբ ներքաղաքակա՞ն խնդիրներին է հարցը հասնում:
-Դե, ինչ ասեմ, կոնկրետ փաստ նշեմ. Րաֆֆի Հովհաննիսյանի համար հատուկ նվագել եմ, ճիշտ է, դա չեմ համարում քաղաքական ակցիա մեր կողմից, որովհետև նա ինձ համար ուղղակի «սիմպատիչնի» մարդ է, երկու բառ ասաց, ասացի` հարց չկա:
-Գուցե ծեծված թեմա է, ամեն դեպքում, ռոքի հակաքրիստոնեական բնույթի մասին շատ է խոսվում, նաև ասում են` ռոք երաժշտությունը վնասում է մարդկանց, կենդանիներին, բնությանը: Գուցե կա՞ ռոքի այդ տեսակը:
-Գուցե և կա, ուրեմն, ես չեմ լսում ռոքի այդ տեսակը: Ես ուրիշ օրինակ բերեմ՝. թեյի, սուրճի վնասակարության ու օգտակարության մասին մեկ տարվա մեջ 16 անգամ խոսվում է, նայած որ խոշոր կազմակերպությունը ինչ է արտադրում: Դա բիզնես է:
-Երգ, որ սիրելի է դարձրել «Ոստան հայոցը»:
-Երկուսը կնշեմ՝ «Գնացեք, տեսեք» հայտնի ժողովրդական երգը և Դավթի գրածը` «Քաշվանքը»:
-Ի՞նչ կասեք ընթերցողին:
-Սիրեք միմյանց, ձեր հողը, ձեր ծնողներին, ձեր երեխաներին: Դա նաև սիրո մասին երգերի վերաբերյալ Ձեր հարցի պատասխանն է:

http://www.irates.am/hy/1391764572

Հարցազրույցը` Արմինե ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ

Заметка

 

Մանսուրյանական տարի

Մանսուրյանական տարի

27.01.2014 | 12:34

 

Այսօր լրանում է անվանի կոմպոզիտոր, ժողովրդական արտիստ Տիգրան Մանսուրյանի 75-ամյակը: 
Մաեստրոյի հոբելյանական առաջին համերգը տեղի է ունեցել Լոս Անջելեսի հայտնի «Zipper» սրահում: Հնչել են նրա` տարբեր տարիների գրված ստեղծագործությունները:

 

«Տիգրան Մանսուրյանի վսեմ, հոգևոր երաժշտությունն ունի խորքային տխրություն: Բայց մակերեսները մնում են անխռով, զարմանալիորեն հյութեղ և աներևակայելի գեղեցիկ». գրել է «Լոս Անջելես թայմս» պարբերականը:
Հոդվածում ասվում է նաև. «Ճոխ զգացմունքայնությունը` որպես հոգևոր դեղամիջոց նրա գաղտնի զենքն է և կասկած չկա, որ հենց դա է 75-ամյա հայ կոմպոզիտորին աշխարհահռչակ կերպար դարձրել»:
Երաժշտաքննադատ Մարկ Սուիդը նշել է. «Մեկ անգամ Մանսուրյան լսելով, այլևս հնարավոր չէ մոռանալ նրա հնչյունների առեղծվածային աշխարհը»:
Տարին խոստանում է լինել մանսուրյանական` երաժշտական, առեղծվածային, պարզ և հյութեղ:

 

Заметка

Ի հիշատակ Կլաուդիո Աբբադոյի

Ի հիշատակ Կլաուդիո Աբբադոյի

23.01.2014 | 21:33

Փետրվարի 19-ին Հայաստանի պետական Ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի (դիրիժոր՝ Էդվարդ Թոփչյան) կատարմամբ կհնչի Վերդիի «Ռեքվիեմը»՝ ի հիշատակ մեծ դիրիժոր Կլաուդիո Աբբադոյի:

Ժամանակի ամենաազդեցիկ դիրիժորներից մեկը` Կլաուդիո Աբբադոն, մահացել է այս տարվա հունվարի 20-ին՝ 80 տարեկան հասակում, երկարատև հիվանդությունից հետո:
Գրեթե 15 տարի Աբբադոն ղեկավարել է իր հայրենի քաղաքի՝ Միլանի «Լա Սկալա» օպերային թատրոնը: Եղել է նաև Վիեննայի օպերայի գեղարվեստական ղեկավարը և աշխարհի լավագույն նվագախմբերի՝ Լոնդոնի, Վիեննայի, Բեռլինի ֆիլհարմոնիկների գլխավոր դիրիժորը:
2013-ին Իտալիայի նախագահ Ջորջո Նապոլիտանոն նրան նշանակեց ցմահ սենատոր:
Աբադոն համարվում է բոլոր ժամանակների մեծագույն դիրիժորներից մեկը:
2013-ի վերջին Կալուդիո Աբբադոյին սպասում էին Հայաստանում, սակայն համերգը չի կայացել դիրիժորի հիվանդության պատճառով:

Заметка

«Էմփիրեյը» կներկայանա նոր երգերով

«Էմփիրեյը» կներկայանա նոր երգերով

18.01.2014 | 13:13

«Մեկընդմիշտ», «Անտոմս ուղևոր», «Սև ու սպիտակ», «Մոտ է ավարտը», «Քանի դեռ դու հիշում ես ինձ»:
Ռոքի սիրահարները «Էմփիրեյի» սիրված երգերը այսուհետ լսելու են Եվա Սուջյանի կատարմամբ: Խմբի մեներգիչ Սարգիս Մանուկյանը ԱՄՆ-ում է: Նրան փոխարինում է սիրված երգչուհի Եվա Սուջյանը:
Խմբի անդամ, երգահան Գիսանե Պալյանը մեզ հետ զրույցում ասաց, որ երգացանկում պահպանելու են «Էմփիրեյի» հայտնի ու սիրված երգերը: Խումբը վերսկսելու է բուռն գործունեությունը: Նոր տարում կձայնագրվեն նոր երգեր, կլինեն համերգներ:
Անակնալ այս փոփոխությանը ինչպե՞ս են արձագանքում «էմփիրեյի» երկրպագուները:
Գիսանե Պալյանն ասաց, որ խմբի երկրպագուները հավանել են Եվայի կատարումները, բացասական կարծիքներ գրեթե չկան: Համենայն դեպս Ֆեյսբուք սոցցանցում արձագանքները դրական են եղել:
Հավելենք, որ հաջորդ տարի «Էմփիրեյ» ռոք խումբը կնշի իր 20-ամակը:

http://www.irates.am/hy/1390036539
Արմինե ՍԱՐԳՍՅԱՆ